Op de marktplaats die LinkedIn heet, wordt ook veel over AI gesproken, gespeculeerd en worden meningen geventileerd over het gebruik ervan door politici.
In gesprekken met ondernemers en zzp’ers merk ik dat veel van hen gebruikmaken van Al, maar meer omdat anderen dat ook al doen; niet omdat ze precies van de hoed en de rand weten. Ik schrijf al ruim dertig jaar mijn eigen boeken, blogs en artikelen. Dat doe ik ook, inclusief de speeches, voor anderen. In die zin ben ik dus ook een menselijke LLM want de inhoud daarvan klopt alleen als mijn opdrachtgevers meelezen en ingrijpen waar het niet klopt.
Met AI is dat ook zo. Het weet niets van je klanten en niets van je vak, tenzij jij het vertelt.
Toch draait het gesprek over AI vaak om twee uitersten. De een ziet er een wondermiddel in, terwijl de ander er een bedreiging voor de mensheid in ziet. Op de werkvloer blijft ondertussen één vraag zzp’ers en onderbemers bezighouden: AI or not AI? That’s the question.
Veel bedrijven spannen het paard achter de wagen. Ze nemen eerst een abonnement en zoeken daarna een probleem dat daarbij past. Zo’n abonnement wordt al snel mijn hometrainer die nu dienstdoet als zitplaats voor de grote speelgoedleeuw die ik van een Lions-vriend kreeg. Leuk, maar nutteloos.
Ja, ook ik maak als ghostwriter selectief gebruik van taalassistenten en heb daarmee veel ervaring opgedaan. Graag deel ik die via deze AI-checklist voor ondernemers en zzp’ers. Ik heb de inleidende tekst, zoals deze, zelf geschreven. Deze checklist heeft Claude Opus 5.5 max voor me gemaakt in 23 minuten.
Ik pretendeer niet dat de lijst volledig is, want er komen dagelijks nieuwe taalmodellen en uitbreidingen bij. Het gebruik is simpel. Eerst vink je aan waar je nu tijd aan kwijt bent. Daarna zie je welke AI daarbij past en welke spelregels daarbij horen.
Vandaag ging Hyves weer open, precies 22 jaar na de oprichting. Krabbels, glitterplaatjes, gifjes en de dansende banaan. Wie ouder is dan dertig voelt meteen weer die zomer van 2008 terugkomen.
Afgelopen zondag stond ik spruitjes te bakken, op zijn Spaans. Een scheut olijfolie, twee tenen knoflook, een handvol chorizo en een flinke snuf pimentón (gerookte paprikapoeder). De spruitjes had ik doormidden gesneden en met de vlakke kant in de hete pan gelegd. Ze lagen daarin te sissen alsof ze ergens tegen protesteerden.
Vandaag kreeg ik via whatsapp een berichtje van een van mijn klanten. Hij had me gevraagd om een speech voor hem te schrijven voor zijn afscheid van de zaak waar hij bijna 35 jaar had gewerkt. Hij had tijd genoeg om het zelf te doen, maar zijn dyslexie zat daarbij in de weg. Hij stuurde me bij het bericht een link naar de video waar ik die kon bekijken. Toen ik die bekeek, wist ik precies welke zin eraan kwam, want die had ik twee weken eerder geschreven. Het applaus na de speech was niet voor mij bedoeld, maar ik trof het wel aan op mijn bankrekening, Dat is het lot van een ghostwriter. Mijn woorden, iemand anders’ naam.
In de radiostudio heb ik geleerd hoe rekbaar tijd is. Drie tellen stilte tijdens een uitzending voelen als een halve eeuw. Een gesprek van zeven minuten is voorbij voordat je goed en wel zit. Dezelfde klok aan de muur geeft een heel ander gevoel.