‘Hartelijk dank voor uw manuscript. Helaas past het niet in ons fonds.’
Dit soort berichten versturen uitgevers naar schatting 30.000 keer; via e-mail, want per post gaat anders aardig in de papieren lopen. Ze reageren op jouw ingezonden werk en dat van nog een heleboel meer met deze twee korte zinnen. Het is begrijpelijk dat ze het kort houden, want elk manuscript in detail te bespreken kost te veel tijd en geld. Dat ze daarmee jouw werk afdoen terwijl je een eitje kookt, moet vast heel erg pijn doen.
In ruim dertig jaar als ghostwriter heb ik heel wat schrijvers gesproken die zo’n bericht kregen. Ze hadden elke zin van hun boek wel drie keer gecontroleerd, hun partner laten meelezen en zelfs enkele proeflezers ingeschakeld. Van iedereen kreeg de schrijver lovende opmerkingen. Mijn liefje, wat wil je nog meer? Dit moet beslist bestsellermateriaal zijn. Toch ging het mis. ‘Wat is er mis met mijn tekst?’ vroeg een van hen me. Ik zie zijn verbaasde uitdrukking op zijn gezicht nog steeds voor me. Mijn antwoord viel hem kennelijk rauw op zijn dak toen ik zei: ‘Waarschijnlijk niets.’
Het probleem van de afwijzing zit niet altijd in de tekst, want als die verbetering vatbaar is, is dat eenvoudig op te lossen. Een schrijver kijkt naar zijn tekst. Een uitgever kijkt naar veel meer dan dat. Hij vraagt zich af wie het boek gaat kopen en of de schrijver kan helpen het te verkopen. Een uitgeverij steekt flink geld in redactie, opmaak, drukwerk en promotie. Omdat ze geen kat in de zak willen kopen.
In dit artikel kijk ik met je mee over de schouder van de uitgever. Wat ziet hij of zij als jouw manuscript op zijn of haar bureau ligt? Waar haken ze af? Aan het eind vertel ik hoe ik je kan helpen om die afwijzende e-mail een stuk minder waarschijnlijk te maken….
Lees verder





