Als ghostwriter en uitgever die zich richt op leesgemak, blijf ik mij verbazen over het eigenzinnige gedrag van veel uitgevers. Terwijl de *wetenschap glashelder aantoont dat linklijnende tekst beter leesbaar is, blijft de sector massaal vasthouden aan uitgevulde tekst. Waarom?

De macht van de gewoonte

De verklaring begint in het verleden. Sinds Gutenberg wordt tekst uitgevuld. Die strakke, rechthoekige tekstblokken golden als bewijs van vakmanschap. Generaties later zijn we nog steeds gevangen in dit denkpatroon. We associëren die perfecte tekstblokken met “serieuze” publicaties, alsof leesgemak ondergeschikt is aan wat we gewend zijn.

Esthetiek boven lezersgemak

Hier wordt het pas echt frustrerend. Uitgevers rechtvaardigen hun keuze met argumenten over “visuele rust” en “formele uitstraling”. Die twee strakke verticale lijnen aan de zijkanten geven een “geordende indruk”, beweren ze. Linklijnende tekst met zijn natuurlijke, onregelmatige rechterkant? Dat wordt afgedaan als “rafelig” of zelfs “slordig”.

Maar laten we eerlijk zijn: voor wie maken we eigenlijk boeken en kranten? Voor de lezer of voor het designjaarboek? Die Grand Canyons van witruimte die door uitgevulde tekst lopen, verstoren het leesritme. De ongelijkmatige woordafstand dwingt onze ogen tot constant aanpassen. Wetenschappelijk onderzoek toont dit keer op keer aan. De uitgeefsector verdedigt zich met het argument dat zij over “professionele typografische middelen” beschikken. Met dure software als Adobe InDesign kunnen ze woordafbreking optimaliseren en spatiëring aanpassen om de ergste uitwassen te voorkomen.

Maar dit argument mist het punt volledig. Waarom zou je überhaupt energie steken in het “repareren” van een tekstvorm die inherent minder goed leesbaar is? Het is alsof je opzettelijk een hobbelige weg aanlegt en vervolgens trotse verhalen vertelt over je geavanceerde Citroën-DS-vering.

Ruimtebesparing als excuus

Dan is er nog het argument van “efficiënt ruimtegebruik”, vooral bij kranten. Het verschil is minimaal, erkennen ze zelf, maar het draagt bij aan een “compact ontwerp”. Opnieuw: leesgemak wordt opgeofferd aan esthetische gedoe.

Tijd voor een andere afweging

Als schrijver en uitgever die leesgemak serieus neemt, maak ik een andere keuze. Traditie en esthetiek zijn mooi, maar niet ten koste van mijn lezers. De wetenschap is duidelijk, en daarom kies ik voor linkslijnende tekst. Want uiteindelijk gaat het niet om hoe fraai een pagina eruitziet in de laptop van de vormgever, maar hoe prettig iemand thuis op de bank zijn boek kan lezen.

* Universiteit van Limerick – “Writing accessible content”: Links uitlijnen verhoogt de leesbaarheid en vermindert cognitieve belasting bij mensen met dyslexie of mild visuele beperkingen. Uitgevulde tekst veroorzaakt daarentegen onregelmatige tussenruimtes waardoor het minder toegankelijk.

Vorige week sprak ik met een freelance grafisch ontwerper die klaagde over de moeite die zij moet doen om nieuwe opdrachten te krijgen. ‘Ik maak al gebruik van LinkedIn, Sales Force, Google Ads en ik bezoek allerlei netwerkbijeenkomsten, maar het levert me bijna niets op’, zei ze. Toen ik haar vroeg of zij wel eens aan het opzetten van een affiliatieprogramma had gedacht, keek ze mij wat schaapachtig aan. ‘Wat voor programma?’

Voor wie dit geen bekend begrip is: een affiliatieprogramma betekent dat je anderen beloont voor het doorverwijzen van klanten. Je betaalt alleen een commissie (bijvoorbeeld 10%) als er daadwerkelijk een nieuwe klant binnenkomt via een doorverwijzing. Geen klant, geen kosten.
(Het systeem is overigens niet nieuw maar zo oud als de weg naar Rome! Alleen de naam voor de inkomstenbron is in de loop der eeuwen aangepast.)

Affiliatiemarketing is niet alleen voor grote bedrijven

Er zijn alleen al in Nederland meer dan 3.100 affiliatieprogramma’s actief en dat aantal groeit jaarlijks met  ruim 17%. Waarom? Omdat het werkt. Voor iedereen. Ook voor MKB’ers en ZZP’ers met geen of een krap marketingbudget.

YouTubers en TikTokkers halen tussen de 60-80% van hun inkomsten uit deze vorm van marketing. Dus niet alleen uit advertenties en/of sponsordeals, maar uit gekwalificeerde doorverwijzingen. Ze hebben begrepen wat veel traditionele ondernemers nog niet goed doorhebben. Binnen hun KGB (Kopers, Gebruikers en Beïnvloeders) zitten mensen die hun beste verkopers zijn. Iedere ondernemer heeft haar/zijn eigen KGB. Denk maar eens aan alle contacten die ze via LinkedIn hebben, de duizenden die ze via de groepen op Facebook en Instagram bereiken, de bezoekers aan hun website, de lezers van de blogs, klanten en leveranciers.

Voordelen 

De voordelen van het aanbieden van een commissie aan mensen die klanten aanbrengen moet je niet onderschatten. Daaraan zitten de nodige voordelen die de moeite van het uitproberen waard zijn. Kijk hier maar eens naar:

• Je betaalt alleen bij resultaat. Je hebt geen investering nodig!
• Je activeert een massa potentiële ambassadeurs voor je diensten en/of producten.
• Je vergroot je bereik zonder extra marketingbudget.
• Je beloont mensen die al enthousiast zijn over je werk.
• Je hebt meer tijd over om aan belangrijkere zaken te besteden dan in andere vormen van acquisitie.

Vergeet ook niet de klanten die blij zijn met jouw dienstverlening. Heb je ze wel eens gevraagd om jouw diensten aan te bevelen binnen hun netwerk? Door zakelijke drukte blijven  deze mogelijkheden nog te vaak onbenut. Wat als je hen 10% zou geven voor elke nieuwe klant die ze aanbrengen? Plotseling wordt elke tevreden klant een potentiële verkoper.

Het is eenvoudiger dan je denkt

Het opzetten van een affiliatieprogramma is een fluitje van een cent. Je hebt daarvoor geen ingewikkeld volgsysteem nodig. Een simpele code of een contactformulier werkt meestal prima. Geef per doorverwijzing een eerlijke commissie en wees transparant over wanneer je uitbetaalt. Dat is vaak al genoeg om ermee te starten. Begin er vandaag nog mee, test het een paar maanden en kijk wat er gebeurt.

Omdat ik profeet van mijn eigen geloof moet zijn, maak ook ik als ghostwriter gebruik van een affiliatieprogramma en het legt me geen windeieren!

 

 

Enge parallellen: Van Hitler tot Trump tot Nederland.

Na het herlezen van dit fantastische boek – niet hoe hij schrijft, maar wat hij schrijft (een typische gewoonte van iemand die zelf auteur is) – troffen de beangstigende parallellen met die van het Trump-regime me als een mokerslag. Eerlijk gezegd hield het mij uit mijn slaap en breid ik dit artikel uit met een reflectie op de recente fascistische rellen in Den Haag. Dit is dus niet alleen een boekbespreking, maar ook wat dit boek bijdraagt aan het bewustzijn van de tijd waarin we leven – en wat we nu ook in Nederland herkennen.

Het moment van besef

Ik las zijn gedetailleerde beschrijvingen van 1933 over Duitse democraten die dachten dat Hitler en zijn nazi’s slechts een enkele tramhalte waren in het traject van de prille Duitse democratie na het einde van de Eerste Wereldoorlog. ‘Dat gaat wel voorbij’ dachten de conservatieve parlementsleden van de Reichstag die meenden dat Hitler wel onder controle kon worden gehouden. De redenering was simpel: de NSDAP heeft weliswaar 43% van alle zetels in het parlement maar geen meerderheid om alleen de politieke koers van Duitsland te bepalen.

Ze hadden het, zoals de geschiedenis liet zien, bij het verkeerde eind. De SPD, als tweede partij en de KPD (Katholieke Partij) vochten onderling terwijl de democratie instortte. Ze wisten geen eenheid te vormen en een gezamenlijk front tegen de nazi’s….
Lees verder

De achterkant van je boek, de flaptekst, is een  verkooppraatje in het kort. Als potentiële lezers je boek van de voorkant naar de flaptekst draaien, heb je precies die paar seconden om hun nieuwsgierigheid te activeren. Dit is vaak het moment waarop besloten wordt of hun verhaal een kans krijgt of dat het boek wordt teruggelegd.

Bij het standaard pocketformaat van 15 bij 22 centimeter heb je vaak niet meer dan 245 woorden om lezers te overtuigen. Meestal gebruik ik tussen de 180 tot 200 woorden voor de verhaalomschrijving en 35 tot 65 woorden om iets over de auteur te schrijven. Elk woord telt, dus verspil ze niet aan vage omschrijvingen of overbodige details. Houd het kort, krachtig en relevant! Kijk maar eens maar de flapteksten van de boeken in je boekenkast….
Lees verder

Waarom je boek al verliest voordat iemand het openslaat

Na dertig gepubliceerde boeken bij grote uitgevers en via zelfpublicatie weet ik één ding zeker: je titel bepaalt of iemand stopt bij jouw boek of doorloopt naar het volgende rek. Geen enkel boek met een saaie titel, misschien op die van een bekende schrijver of BN’er, haalt het geld van de bankrekening van je lezers. Als je dan bovendien ook nog een onbekende auteur bent, vecht je helemaal een ongelijke strijd. Kijk maar naar de bestsellerlijsten en tel hoeveel bekende Nederlanders ertussen staan. Voetballers, presentatoren, politici en andere bekende ‘grootheden’ trekken alleen al op basis daarvan lezers aan. Het ‘gluurdersinstinct’ is een niet te onderschatte factor; niet alleen bij het tv-kijkend publiek maar ook in de boekwinkel. Waarom? Hun naam is de titel en de laatste gekte die we daarvan hebben meegemaakt is dat je in boekwinkels kon slapen om een exemplaar van het nieuwe boek van Dan Brown te bemachtigen. Voor een beginnend schrijver is dat redelijk frustrerend, maar het is nu eenmaal zo.

Veel BN’ers ‘schreven’ een boek met behulp van ghostwriters want niet ieder van hen is, buiten de eigen kwaliteiten, goed in het schrijven. De bekende Nederlander vertelt z’n verhalen aan een professionele schrijver die er een leesbaar boek van maakt. Daar is natuurlijk niets mis mee, het is tenslotte mijn vak, maar ze claimen wel het schrijverschap. Ghostwriters slikken daarbij bewust hun ego in en dat is soms ook wel prettig als het boek een flop wordt….
Lees verder

Waarom we kritisch moeten nadenken over mooiklinkende uitspraken

Vanmorgen zat ik aan de koffie toen een voetbalkenner op televisie beweerde: “Alles wordt vloeibaar onder druk.” De presentatoren knikten instemmend, alsof hij het iets heel wijs was. Zij gedragen zich niet anders dan hun vakgenoten die zich niet afvragen of dit eigenlijk wel klopt.

Spoiler alert: het klopt niet. Diamant blijft diamant, hoe hoog je de druk ook maakt. Geen vaste stof wordt alleen door druk vloeibaar en vloeistof en gas kan onder druk vaste vormen aannemen. Maar zo’n detail doet er blijkbaar niet toe als een uitspraak maar mooi klinkt….
Lees verder