Ruim dertig jaar geleden werkte ik als vrijwilliger bij een lokale omroep en leerde ik al snel één ding. Mijn luisteraars, hoofdzakelijk blinden en slechtzienden, willen echte verhalen horen en geen opgewarmde verbale diarree. Diezelfde les pas ik nu toe als ghostwriter, maar in toenemende mate mis ik dit op LinkedIn. Het platform begon ooit als een vernieuwende digitale vacaturebank, waarover Jan Vermeiren zijn succesvolle boek schreef. Op basis daarvan verzorgden hij en ik talloze spreekbeurten over hoe je LinkedIn het beste kon gebruiken. Ondertussen moet ik constateren dat het is uitgegroeid tot een contentmachine waarin steeds meer zandkorrels ervoor zorgen dat het nu geen goed geolied netwerk meer is.
De overdaad aan kunstmatige content
Wie nu door zijn tijdlijn veegt, ziet steeds meer van hetzelfde. Je komt nu berichten vol opgeblazen retoriek tegen van mensen die hun bijdrage volstampen met emoji’s.
Zelfverklaarde experts strooien met lijstjes waarin ‘vijf lessen over leiderschap’ worden gegeven die nergens op slaan en geen enkele wetenschappelijke basis hebben. Onderzoeksbureau
Ik kwam een onderzoek van Pangram (een AI-detector) tegen dat ruim 1 miljoen berichten analyseerde. Op basis daarvan kwamen ze tot de conclusie dat meer dan veertig procent van de lange LinkedIn-posts volledig door AI was geschreven, zonder menselijke redactie. LinkedIn schrok daar zelf ook van. Sinds kort tref je een meldknop aan waarmee je kunt aangeven dat je dit ‘AI-spam’ vindt. (Op zich zegt dit niets, want het gaat meestal om de perceptie van AI.) Bewijs blijft lastig, ook als er een watermerk aan wordt toegevoegd. Binnen twee weken drukten meer dan een miljoen mensen op die knop. LinkedIn claimt dat gemarkeerde berichten daarna veertig procent minder vaak worden bekeken. Mooie cijfers, maar ik heb zo mijn twijfels of dit zo is. Algoritmes kunnen veel, maar zelfstandig nadenken zit er nog niet in.
De knop zit in het menu met de drie puntjes, rechtsboven elke post of advertentie. Klik daarop en je ziet de optie ‘Lijkt op AI-spam’ tussen de andere meldopties. Klik je erop, dan verdwijnt de post uit je feed en krijgt het LinkedIn-algoritme een seintje.
Er zijn twee zaken die je in je achterhoofd moet houden. De knop rolt nog niet bij iedereen even snel uit, dus het kan zijn dat je hem nog niet ziet staan. De melding aan LinkedIn is anoniem voor de maker van de post. Pas achteraf krijgt de maker van het bericht een bericht als analytics dit als ‘inauthentiek’ beoordeelt. Je komt niet te weten wie er op de knop heeft gedrukt.
Vervagende grenzen
Los van AI, vind ik dit nog niet zo’n probleem als het artikel of de bijdrage inhoudelijk klopt. Wat ik als een grotere kwaal ervaar, zijn de opgeklopte bio’s, de beweringen van gegarandeerd succes zonder enige vorm van bewijs, het geleuter over politiek en het toenemende TikTok-, Facebook- en Instagramgehalte. Het delen van je scheiding of vertellen hoe assertief je was door iemand op zijn nummer te zetten als deze wijdbeens te veel ruimte inneemt, zijn maar een paar voorbeelden. De grens tussen een zakelijk netwerk en een persoonlijk dagboek is praktisch verdwenen. Dat maakt het lastig om kennis te delen zonder in een emotionele verkoopfuik te zwemmen.
Ruimte voor een tegengeluid
Het wordt tijd dat er een tegengeluid voor LinkedIn komt, als het platform de ingeslagen weg blijft volgen. Rondkijkend is er nog geen goed alternatief voor LinkedIn. Ik ken het Duitse Xing, maar dat is vooral een vacaturebank zoals LinkedIn ooit begon. Het heeft buiten Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland nauwelijks bereik. Voor Europese professionals die willen netwerken, zonder algoritmische beperkingen, is er helaas nog niets vergelijkbaars.
Misschien wordt het tijd dat we dat zelf gaan bouwen om niet langer afhankelijk te zijn van Microsoft. Zelf denk ik aan een platform voor B2B-professionals, zzp’ers met diensten of producten, wetenschappers, kunstenaars, docenten en journalisten. Techneuten horen daar ook bij. Onderwerpen als seks, politiek en godsdienst mogen wat mij betreft buiten de deur blijven, zodat het netwerk zakelijk en scherp blijft. Kennis delen en netwerken staan voorop, (voor brengers en niet de halende parasieten) en op termijn misschien zelfs een fysieke ontmoetingsplek voor de doelgroep.
Op de Camino Francés leerde ik dat je zo’n tocht niet in je eentje loopt. Je vraagt en deelt elke ochtend en onderweg allerlei informatie die voor jou en je medepelgrims van belang kan zijn. Een goed Europees netwerk bouw je op dezelfde manier: niet alleen, maar met de mensen die het straks gaan gebruiken. Als er een Europees alternatief zou komen, ben je dan bereid om daaraan deel te nemen op dezelfde manier als LinkedIn dat nu doet? Een gratis of betaald abonnement?
